Reilen en zeilen
Twee weken geleden moesten we onze laatste (over)grootouder begraven. Zelf heb ik sinds mijn 10e jaar al geen grootouders meer, maar later kreeg ik in de relatie met Esther er opeens weer opa’s en oma’s bij. Inmiddels heb ik deze oma nog zeventien jaar gehad. Hoewel ik mij voorgenomen had om in de familie altijd familie te blijven en geen predikantsrollen te vervullen, vroeg de familie en de gemeente in Kamperveen nu toch of ik de dankdienst voor het leven wilde leiden vanwege het recente vertrek van de predikant. Ik besefte dat dat ook ingewikkeld kon zijn, maar uiteindelijk vond ik het betekenisvol om te doen. En of het nu oma is of iemand anders. Bij het optrekken rond een begrafenis raakt het altijd om te horen wat iemand heeft meegemaakt, wat meegedragen en meegegeven werd. Wonderlijk vind ik het, zoals ook nu, om in de verhalen te horen dat men aan God heeft vastgehouden of dat God heeft vastgehouden, hoe wij uit zijn verzoening en vergeving mogen leven en hoop kunnen hebben voorbij dit leven.
Ds. Wilhelm Roseboom