Reilen en zeilen
Inmiddels zijn we alweer een jaar in Dordrecht. Toen we vorige week tijdens het hardlopen beschoten werden door fatbikers met een flink waterpistool (om stereotypering te voorkomen: het waren dames), wisten we ons verder bekend in het rauwe Dordtse leven. Maar het werd al snel gekker. De volgende avond fietste ik na een vergadering rustig terug naar huis. In de verte zag ik een politiebusje staan en toen ik de afslag van het fietspad nam, nog één. Dat laatste busje begon achter mij aan te rijden en kwam even later naast mij rijden met de oproep om onmiddellijk stil te staan. Nog voordat ik goed en wel begreep wat er gebeurde, stormden enkele agenten het busje uit om mij staande te houden wegens het slaan van een agent. Nu had ik die avond vergaderd met een agent in ruste, maar ik had niet de indruk dat het uit de hand was gelopen. Nadat ik informatie over de vergadering had gegeven, bleven de agenten echter wantrouwig informeren of mijn geheugen wel helemaal in orde was. Ik voldeed namelijk precies aan het signalement. Er werden foto’s gemaakt en ik begon mij langzaam af te vragen of ik in een kafkaëske samenleving terechtgekomen was (maar goed dat ik mijn VOG inmiddels al bij de scriba had ingeleverd). Gelukkig kwam na enige tijd een verlossend bericht bij de agenten binnen: blijkbaar voldeed ik toch niet aan het signalement. Ik mocht mijn weg vervolgen, met weer een ervaring hier rijker. Hopelijk is overigens de werkelijke dader later alsnog opgepakt, want van onze dienders blijf je af.
Ds. Wilhelm Roseboom